Eindelijk is het zover, vanavond is de uitzending van Bestemming Bereikt, dik 2 maanden op het resultaat moeten wachten van 2 hele leuke dagen en 4,5 uur filmmateriaal.

Iedere keer  weer afvragend, of het gevoel van die 2 dagen straks ook overkomt in 10 á 15 minuten. Ik hoop het wel, bij het zien van de beelden van de eerste aflevering van Bestemming Bereikt, gierden de zenuwen toch wel door het lijf, want wat ziet dat er groot, echt en zo dichtbij uit. Het foto en film materiaal wat Mark heeft vastgelegd met ons cameraatje ziet er toch veel vertrouwder uit en niet zo groot en levensecht!!!

Nou ja, de opnames zijn gemaakt en het resultaat staat vast, er is geen klok meer terug te draaien. Ach, ik heb 2 hele fijne dagen gehad met 4 fantastische mensen John Williams, Jasper (ja, die van "Hoe gastvrij is Nederland"), Vladimir en Martijn. Ook buiten de camera om, gelachen, veel gepraat maar vooral genoten.








Dit zijn dingen in het leven, die je voor altijd koestert, die ze niet meer van je afnemen (hoe belachelijk ik straks misschien ook mag overkomen) en die je bij je draagt en elke keer als je er aan terugdenkt, je een heerlijk gevoel van geluk en blijdschap brengen en een lach op je gezicht toveren.
Maar het belangrijkste, en waar ik het voor gedaan heb is toch voor de ezels op Kreta. En natuurlijk onze eigen ezels. Het ezelproject van the Haven in Malia om hulp te bieden aan verwaarloosde, gedumpte en verlaten ezels, maar ook om de bewoners van het Lassithi Plateau, die de ezels nog gebruiken voor op het land en het toerisme, bij te staan met raad en daad. De hulp die de ezels nodig hebben, wat zij niet kunnen betalen, financieel dus te helpen en te ondersteunen door gratis hulp aan te bieden, ook dat hoort bij het ezelproject.
Vrijdag 28 september kwam ik door de douane met mijn mooie koffer met de sticker van Daphne en mij erop. Ik zag hem staan, John Williams. Hij vroeg wat ik kwam doen, ik kom voor Daphne mijn ezeltje, hier op Kreta. Nou, dat vond hij wel leuk en vroeg of hij mee mocht. Natuurlijk, daar zeg ik geen nee tegen. Die John weiger je toch niet? We hebben buiten nog wat gefilmd voor de luchthaven en werden voorgesteld aan de rest van de crew.









Toen was het wachten op transport en uiteindelijk konden we met zijn allen naar Malia.  Helaas was er voor Jasper geen plek meer in de bus, dus volgde hij ons met een taxi. De rit naar Malia was lang, John reed en er werden ook meteen opnames gemaakt. Dus daardoor werd er  langzamer gereden, de taxi bleef nog steeds achter ons aanrijden en de chauffeur zal ook wel gescholden hebben op de terugweg. (hij had in die tijd zeker 3x Malia kunnen aanrijden).
We hadden het over wat we deden, ons huisje op Kreta, de Griekse muziek. Ik zei dat ik Yannis (Ploutargos) wel erg leuk vond, ja die ken ik ook zei  John, daar ken ik een nummer van, ik was natuurlijk helemaal verbaasd. Nou een dag later kwamen we er achter dat hij niet de Griekse Yannis kon, maar Jannes hier in Nederland.
Er werd gefilmd in ons huis,  er werd nog even door John House Vision nagedaan (hij kon het niet laten). Daarna werd het tijd om even naar hun hotel te rijden, zodat zij konden inchecken, daarna zijn we bij vrienden in hun strandbar een hapje gaan eten.









Er waren een hoop Nederlanders, dus veel bekijks. Na het eten was het zover, we zullen op onze scooters naar the Haven, het dierenasiel waar ons ezels verblijven, rijden. Door het wat langer stilstaan, wilde mijn scooter niet starten, helaas. Dus noodscenario, dan maar met zijn 2-en op de scooter van Mark. John ging al achter het stuur, nou dan kent hij mij nog niet. Dus ik zei, zal ik maar rijden, ik ben hier bekend (ja, ik weet niet hoe hij rijdt en ik hou graag de controle). John keek even raar en ging akkoord, met veel bekijks reden wij op de scooter en de bus erachter aan met Martijn de cameraman hangend uit de auto.








Er moesten eerst wat rij shots worden gemaakt, het blijft tenslotte televisie. Daarna konden we eindelijk naar de ezels en natuurlijk al die andere dieren die ons stonden op te wachten. De crew keek hun ogen uit. Voor ons zo gewoon en zo normaal, maar als je een hond ziet rondlopen, waarvan lijkt of hij teveel drank op heeft, vind je dat toch wel erg of tenminste vreemd, voor ons inmiddels niet meer.
Daarna gingen we naar de paddock waar de ezels, het schaap Larry en de geiten verblijven. Daphne vond het bezoek helemaal niets. Ze wilde mij niet begroeten, maar liep meteen naar de poort. Ze wilde gaan wandelen (dat doe ik altijd met haar). Nou, het kostte wat tijd en moeite om te gaan en met zijn allen goed door de poort te komen i.v.m. de andere ezels.











Maar uiteindelijk waren we buiten en Daphne was nog steeds erg onstuimig, ze ging buiten de poort van the Haven gelijk in galop (ik hoop niet dat ze dat vertonen!!). Ik dus meerennen en Martijn en Vladimir de geluidsman er ook achteraan. Onder het wandelen was Daphne erg moeilijk aan het doen, wilde alleen maar eten en niet stil staan. John vroeg nog of het aan hem lag. Achteraf kreeg ik te horen dat ze nog niet had gegeten, dus daarom (Daphne en eten) deed ze zo.
Daphne en ik huppelen ook altijd, ja dat moest ik natuurlijk laten zien…..zullen ze het uitzenden…….Mark zei nog, doe het nou niet dat gaan ze zeker gebruiken.  Maar ik schaam mij niet hoor, (toen niet, maar misschien na de uitzending) dat ik huppel met mijn ezel en zo geniet van haar en de omgeving.








Zo de eerste dag zat erop, de volgende dag zullen ze om kwart voor 8 weer bij ons zijn, dan zullen we Gayner (eigenaresse van the Haven) ophalen en dan naar het Lassithi Plateau gaan, zodat we de werkende ezels konden zien bij de grotten van Zeus.  Daar sloeg ik ook weer een flater, wist bijna alles over ezels, maar Zeus?? Wie is dat!! Ik wist het niet meer, sloeg helemaal dicht, zullen ze dit ook uitzenden??? De weg was mooi en er moesten weer mooie rij shots gemaakt worden. We waren net op het plateau en wat zagen we daar… een ezel met zijn Griekse baasje. Stoppen die bus, we moeten die man aanspreken, gelukkig hadden we gelijk de goede persoon, hij is het ‘’hoofd’’ van de dorpen. Met hem even te hebben gesproken en John met hem te hebben geposeerd gingen we verder, hij zal zorgen dat er wat bewoners met ezel, naar de grot zullen komen.









Omdat er nog niemand was, zijn we heerlijk gaan zitten op een terrasje en hadden we prachtig uitzicht, weer goed voor een paar shots. We dronken wat, kregen nog wat lekkers aangeboden van het huis en ook werd de raki (traditioneel drankje op Kreta, alcoholpercentage minimaal 40%) op tafel gezet…   ’s morgens  10 uur. Nou, we dronken er eentje en ondertussen kwamen de bussen aan met toeristen en waren er ook al een aantal ezels gearriveerd (ik bedoel hiermee niet de toeristen). John en ik togen richting bussen om, gekscherend, te gaan kijken welke mensen wel en welke mensen niet op de ezels mochten. (Ik denk niet dat dit de montage heeft gehaald). We spraken wat met de eigenaars van de ezels en daarna hadden we een goed gesprek op een berg, allebei zittend op een steen. O ja, ik bemoeide mij erg met de regie, waardoor Vladimir de opmerking plaatste, dat Jasper het geheel in handen had. Tja, ik kan het niet laten.
Na het gesprek reden we terug, nadat er ook nog een toerist was gefilmd die met de ezel naar boven ging.
Daarna gingen we een lunch tegemoet bij een vriend in Piskopiano, waar John en ik ook nog druiven mochten gaan stampen. We kwamen aan bij Lichnos, waar de tent vol zat met alleen maar Nederlanders. John kan hier natuurlijk wel mee omgaan en ook Jasper heeft er geen problemen mee. We kregen wat te drinken, de raki fles kwam op tafel,  Yamas.








Na het  stampen van de druiven op de muziek van de lyra, al dansend met John als mijn partner, kregen we een heerlijke lunch aangeboden door Yannis de eigenaar en zo als een goede Griek betaamd hoefden we hier niet voor te betalen.  De raki begon er aardig in te hakken, maar gelukkig hadden ze de beelden die ze nodig hadden en konden we met ze allen achterover leunen en genieten van alles wat Kreta te bieden heeft.  We hebben een ongelofelijke pret gehad en zeker een hoop beelden welke niet voor uitzending gebruikt zullen worden. Zelf hebben we een stukje hiervan gefilmd en willen we je zeker niet onthouden. Ik hoop dat ze het druiven stampen laten zien, maar het lag eraan of het leuk overkwam op tv. Op mijn filmpje vind ik het leuk, maar zoals ik al eerder schreef, professioneel beeld en geluid komt toch echt iets anders over. 







Mark is nog even heen en weer gegaan met  Martijn naar Piskopiano, omdat ze een zender waren vergeten. Yannis belde, ik heb daarna Jasper gebeld, hij wist niet meer helemaal waar het was. Ik stelde voor dat anders wij het wel konden gaan halen, zodat zij nog even konden relaxen. Nou, hij hield van mij, dat vond hij heel fijn. Uiteindelijk ging Mark samen met Martijn het zendertje ophalen.
We hadden afgesproken dat we in de avond een hapje zullen gaan eten in het oude dorp van Malia, lekker bij onze Griekse vriend Spiros, bij Stablos/Elisabeth. Ze kwamen eerst nog langs bij ons thuis en hebben nog even aan onze keukentafel gezeten en de 2 daagjes doorgesproken. Ze moesten nog even wachten want Michalis (de echtgenoot van Gayner) had nog een leuke verrassing voor hen, ze kregen allemaal raki en olijfolie mee, dus dat was wel erg lief en dat vonden zij ook.
Die zaterdagavond was het ook “dag van het toerisme”, dus zodra we het oude dorp inliepen kwamen we in een enorme mensenmassa terecht. De crew had geen camera bij zich, dus dat scheelde wel, maar aandacht genoeg. We kregen onder  het eten nog leuke cadeautjes van de crew aangeboden, allemaal terugverwijzend naar onze 2 dagen en er werd een speech gehouden, erg leuk!!









Ondertussen hadden er wat mensen John herkend en wilden met hem op de foto. Maar ik was op het idee gekomen en met John overeengekomen, dat we daar een donatie voor moesten vragen voor de ezels van the Haven/ezelopvang Kreta. Nou, John  kon zich hier wel in vinden. Een foto met John voor een donatie voor de ezels.
De avond was gezellig en snel om, ze moesten helaas de volgende dag heel vroeg het vliegtuig hebben dus ze wilden het niet te laat maken. We zijn nog even naar ons huis gelopen, voor het ophalen van de raki en de olijfolie, hebben ze naar de taxi gebracht en hevig geknuffeld en afscheid genomen.









Weg waren ze en wij….. we vielen in een gat, na 2 intensieve dagen, vol emotie, drukte, plezier, opnames, praten, we waren op….. konden niet genoeg ervan krijgen om na te kletsen, nu nog, zoals je ziet aan dit verslag.  Ja, hoe moet je aan zo’n verhaal nu een goed eind maken,  dat kan je niet,  Jasper zou zeggen, zeg maar niets, het is/was goed zo…….
Bestemming bereikt
 
 
Ezelhulp Kreta
Home
Nieuws
Sponsoring/Donatie
Balkenbrij
Webwinkel ia
Bestemming Bereikt
Vrienden van....
Links